Aylar sonra yeniden başlıyorum...

Bu aralar çok yoğun geçiyor günlerim, bir sürü yazı birikti elimde ama hiç birini paylaşamadım. Sosyal medyadan da kendimi sildim. Snapchat hariç tüm hesaplarımı kapattım. Şimdi yazılarımı da kim okuyacak bilmiyorum:) Neden hesaplarımı kapattığımı soracak olursanız sanırım hepsinden sıkıldım. Çok fazla zamanımı aldığını fark ettim. En önemlisi de duygu ve düşüncelerimin sadece benimle ve yazılarımla kalmasını istedim. Buradan paylaşırım belki güzel anısı olan her şeyi...

Bu aralar sadece çalışıyorum. Hayatım sabahın erken saatlerinde yola düşmekle başlıyor. Tüm günüm okulda geçiyor sonra yoğun bir trafikten sonra eve geliyorum. Kendimi toparlamam, ev işleri yapmam ve sonra yine ders çalışmamla devam ediyor. Başka da zamanım kalmıyor. Azıcık zaman bulsam hemen bir şeyler okuyorum ders dışı ya da bir şeyler karalıyorum. Stresimi alıyor. Beni az da olsa rahatlatıyor. Garip ama beynimi yine en çok rahatlatan şey okumak oluyor. Hayallere dalmak iyi geliyor.

Bu ara hayallerimde sürekli bilmediğim caddelerde yürüyorum. Yeni yılın gelmesinden mi nedir bir uzaklaşma isteği var ben de. Şöyle güzel bir tatile çıksam, görmediğim yerleri görsem:) Sadece gezsem... Her şeyden uzaklaşsam... 

Hayatın monotonluğundan sıkılınca siz neler yapıyorsunuz? İnsan stresle nasıl başa çıkabilir? Her zaman güçlü olmak zorunda mıyız? Bu aralar sürekli bunları düşünüyorum... Bence her zaman güçlü olmak zorunda değiliz. İnsan arada "yoruldum" da demek istiyor. Yaşı, kimliği ne olursa olsun... 

Ve bugünler de geçecek biliyorum...

Kolay olan ne var ki şu hayatta!

Bir sağlık olsun her şey bir şekilde yoluna giriyor.

Umut olsun yorgun kalplerde...